De stage-ervaringen...en nog veel meer

De eerste “werkweek” zit erop! Vanaf dag 1 was de mentaliteit van “de niet zo naarstige Finnen” opnieuw duidelijk. De eerste dag was het misschien wat aftasten en moesten de leerlingen en stagementoren elkaar leren kennen waardoor de meisjes nog niet zoveel mochten doen. Maar ook de volgende dagen stond werken niet centraal op de stageplaatsen. Niet dat de managers van de salons onze leerlingen niet willen laten werken, maar er zijn gewoonweg niet genoeg klanten. In geen enkel salon of instituut. We vragen ons af hoe ze blijven overleven en wat de oorzaak is. Speelt de immense kou een rol? Min 18 overdag op de thermometer deze week! Wanneer je telkens als een Eskimo gekleed gaat, heeft het natuurlijk weinig zin om je haar te laten doen… Daarenboven komen veel mensen niet graag buiten bij zulke temperaturen. Enkel voor het hoogstnodige en daar zijn een nieuwe coupe of schoonheidsbehandeling natuurlijk niet bij. Zit de crisis er voor iets tussen? Want ook in Finland is het leven meer dan duur en dan besparen mensen misschien op de luxe van een kappersbeurt of verzorging.
Maar er zijn uiteraard ook positieve dingen! De Finse stagementoren lopen hoog op met de talenten van onze leerlingen! Ze worden dus waar kan ingeschakeld. De Finnen kunnen nog heel wat van ons leren! Brushen (blow dryen) kunnen de meisjes volgens hen als de beste. Hier in Finland is dat een extraatje en daarvoor moeten de mensen dus meer betalen. Ze zorgen er alleen voor dat de klant met “droog haar” naar buiten gaat.
Daarnaast hebben sommigen ook al nieuwe technieken ontdekt: kleur- en snittechnieken van Schwarzkopf, ontkrullen van – en extensions in Afrohaar, microdermabrasie, wenkbrauwen epileren met een koordje, … Maar het belangrijkste van al is misschien wel zichzelf, de medeleerlingen en de Finse collega’s leren kennen. Samenleven met mensen die je elke dag in klas ziet, blijkt helemaal niet zo evident te zijn! Sommigen hebben hele lange tenen, anderen blijken goede bemiddelaars. Ze schrikken soms zelf van hun eigen reacties. Ook opgenomen worden in een team is niet makkelijk. De meisjes ergeren zich soms aan de onvriendelijke houding en neerbuigende blikken van hun nieuwe collega’s. Maar hoe kritisch zijn ze zelf niet als er bv. een nieuwe leerling in de klas arriveert? De levenslessen zullen hen achteraf waarschijnlijk het meeste bijblijven. En soms klagen ze thuis wel eens over het vele werk en de strikte leerkrachten, maar hier zien ze ook hoe het anders kan en eigenlijk vinden ze het in het Ensorinstituut en in Oostende nog zo slecht niet.
Het weekend kan nu beginnen! De meisjes kunnen alles van de voorbije week eens op een rijtje zetten en wat stoom aflaten. De beste manier om dat te doen is natuurlijk: shoppen! Dat is voor de meesten nog niet echt gelukt dus dat staat zaterdag EINDELIJK op het programma. En een zaterdagavond kan je moeilijk afsluiten zonder feestje! Een aantal heeft al contacten gelegd op de stageplaats en VIP-tickets voor iedereen geregeld in een hippe club. We zijn benieuwd! Zondagavond gaan we met groep samen iets eten want de eerste ploeg leerkrachten vertrekt dinsdagmorgen. Wat vliegt de tijd hier voorbij! Maandag zullen we de nieuwe collega’s verwelkomen en gidsen door Helsinki! Hopelijk hebben ze genoeg kledij mee om hen in te duffelen want de weervoorspellingen kondigen nog geen warmer weer aan! Het zonnetje schijnt wel al de hele week maar de temperatuur daalt ver beneden het vriespunt. Het heeft mevrouw Rotey en mevrouw De Groote nog niet weerhouden om hun hoge hakken aan te houden, leuke jurkjes te dragen en zonder morren alle kou en gladde voetpaden te trotseren! Mevrouw Vercruysse houdt de elegantie liever voor België en koos eerder voor de warmere ski-outfit. We zullen zien hoe de collega’s het er van af brengen. We kijken in elk geval uit naar hun komst!

DE EERSTE DAGEN IN FINLAND!

We zijn er!!! Donderdag was het heeeeel vroeg in de morgen (5u20) eindelijk tijd om te vertrekken naar het onbekende Helsinki. Iedereen was op tijd op de afspraak aan het station van Oostende. Na de laatste knuffels, zoentjes en traantjes was het tijd om de loodzware valiezen op de trein te sleuren. Hopelijk wordt die grens van 20 kg bagage niet overschreden?! Aangekomen op de luchthaven stond Anaïs ons al op te wachten. Zij wilde het afscheid nog wat uitstellen en haar vriendje en mama zwaaiden haar daar uit.
Toen we ingecheckt waren, begon de stress bij sommigen de kop op te steken. De eerste keer door de gates, de eerste gefouilleerd worden, de eerste keer opstijgen, in de lucht zweven en landen,… Maar iedereen heeft de vlucht heel goed doorstaan. In de aankomsthal stond de taxichauffeur ons al op te wachten met een groot bord waarop stond “CHARLOT VERCRUYSSE”. Bij die persoon moesten we zijn en op weg naar de parking voelden we al de kou waarmee we de komende drie weken zouden geconfronteerd worden. De zon was echter ook van de partij! Heerlijk!
Na een half uurtje arriveerden we al voor onze appartementjes. De kamers werden verdeeld en het uitpakken kon beginnen. De eerste discussies over het aantal lades voor de kledij en over wie waar zou slapen, waren niet ver weg maar was iedereen niet gewoon een beetje moe door het vroege opstaan en de lange tocht??? Hoog tijd dus om een frisse neus te halen met onze snoet in de zon en de stad voor een eerste keer te verkennen. De leerkrachten die al voor de derde keer in Helsinki verblijven, konden de leerlingen snel wegwijs maken en hen meenemen langs de markt, de kauppahalli, de esplanada, de stockmann, de alexanderinkatu, kamppi,… Dit was dan ook de ideale gelegenheid om terwijl een eerste voorraad boodschappen in te slaan. We shopten in de Lidl en dat was voor de leerlingen al leuk om een winkel te treffen “net als thuis”. Sommigen schatten niet in dat we nog een heel eind te voet terug moesten en dat er ook nog op andere momenten tijd was om inkopen te doen, waardoor ze moe gezeuld terug thuis arriveerden. In elk geval was er nu geen tekort aan eten en drinken voor de komende dagen. Tijd dus voor een snelle hap en dan vroeg onder de wol.
Vrijdag hadden we om 10u afspraak met de leerlingen om alle stageplaatsen te bezoeken. Op die manier wisten ze waar ze zich de volgende dag moesten voorstellen en waar ze de komende drie weken zouden werken. Het bleken stuk voor stuk leuke eerste ontmoetingen en de leerlingen kregen er zin in. De onbekende stageplaatsen en –mentoren waarover al zovele maanden gepraat wordt, kregen nu plots een gezicht.
In de namiddag waren de kapsters vrij, terwijl we met de schoonheidsspecialistes onze partnerschool SKYO en het bijhorende salon bezochten. We kregen er een rondleiding. Onze meisjes stonden versteld van de mooie lokalen, de huiselijke sfeer, de vriendelijke mensen, de fantastische bibliotheek en stelden dan ook honderduit vragen aan de Finse leerkrachten.
Zaterdagmorgen ging iedereen zich persoonlijk voorstellen op de stageplaats om zo afspraken te maken voor de volgende drie weken. In de namiddag stond een zoektocht doorheen Helsinki op het programma. Op die manier leerden de meisjes de stad wat beter kennen. ’s Avonds bleken de leerlingen nog niet te veel zin te hebben om hun wekelijkse gewoonte verder te zetten en de plaatselijke discotheken te ontdekken. “Cocoonen” in hun appartementjes en gezellig samen zijn leek hen veel toffer. De leerkrachten waren er niet rouwig om… Op zondag planden we een leuke activiteit weg van het stadscentrum. Shoppen zouden de leerlingen nog genoeg kunnen doen de volgende weken. We maakten een fikse wandeling op de bevroren zee wat toch wel een unieke ervaring is. In België is dat waarschijnlijk geleden van 1963 d at dat nog mogelijk was. We haalden een frisse neus in het zonnetje en iedereen genoot! Halfweg was het tijd voor een warme chocolademelk want de thermometer toonde min 12. Ijzig koud dus maar gelukkig was iedereen goed ingeduffeld. We sloten de dag af met een bowlingcompetitie. De groepssfeer was meer dan aanwezig! Echt tof! We konden het eerste weekend op een leuke manier afsluiten en iedereen was klaar om morgen voor een eerste keer op stage te vertrekken. Benieuwd wat de volgende dagen zullen brengen…